آیین گشایش جشنواره سالانه هنرهای تجسمی آزادگان برگزار شد

 تاریخ : 1394/5/31 848 بازدید 
آیین گشایش جشنواره سالانه هنرهای تجسمی آزادگان برگزار شد
میرجلال‌الدین کزازی گفت: کسی که تنها در شناسنامه ایرانی است نمی‌شاید، نمی‌سزد و روا نیست که در این خاک پاک بزید، ایرانی هنگامی شایسته این نام است که به خویشتن‌شناسی رسیده باشد و با فرهنگ و پیشینه و تاریخ خویش به بسندگی آشنا شده باشد.

به گزارش روابط عمومی باغ موزه قصر به نقل از خبرنگار ایسنا، این شاهنامه‌شناس که در مراسم افتتاحیه نخستین جشنواره هنرهای تجسمی «آزادگان» که عصر جمعه، 30 مردادماه، در باغ – موزه قصر برگزار شد، سخن می‌گفت، اظهار کرد: گرامیداشت کسانی که مرزهای ایران را پاس داشته‌اند با باور استوار، گرامیداشت خویشتن است. ما اگر امروز در جهان بدان می‌نازیم و سربرمی‌افزاییم که ایرانی هستیم در این سرزمین سپند اهورایی که سرزمین هزاره‌هاست می‌زییم، این نازش و سرافرازش و بخت بهین بلند بی‌مانند را در گرو آن رادمردان و زنانی برومند و بلندبالا هستیم که در پاسداری از این سرزمین کوشیده‌اند.

 

کزازی افزود: از نگاهی بسیار فراخ ما این گرامیان نامی را به دو گونه و گروه بخش نوانیم کرد. هیچ یک را بر دیگری شاید نتوان برتری داد و فراتر و فزون‌تر دانست. گروهی خداوندان خامه‌اند؛ فرهیختگان، اندیشه‌ورزان، هنرمندان، جان‌آگاهان و خویشتن‌شناسان. گروه دیگر خداوندان خنجرند؛ آزادمردان، دلیران، جنگاوران، مردانی توانا و هراس‌ناشناس که در ناوردگاه‌ها، در جنگ‌جای‌ها، در پهنه‌های نبرد پوزه‌ی دشمنان ستمکار را بر خاک مالیده‌اند. مرزهای ایران را پاس داشته‌اند. مرزهای بیرونی و جغرافیایی و سرزمینی را. این هنر خداوندان خنجر است.

 

این استاد ادبیات ادامه داد: خداوندان خامه مرزهایی دیگر را از گزند، آسیب و درازدستی دشمنان پاس داشته‌اند، مرزهایی پهناورتر، مرزهای ایران فرهنگی یا فرهنگ ایرانی را. بی‌گمان اگر ایرانی برافتد یا به خودباختگی، به بیگانگی با خویشتن دچار آید، مرزهای جغرافیایی چندان ارج و مرزی نخواهند داشت. این خاک پاک که در چشم ما گرامی‌ترین است به پاس زیندگان و باشندگان در آن ارزش یافته است و والا و گرامی و گرانبها شده است.

 

کزازی همچنین بیان کرد: هر کس شایسته‌ی نام برین بهین ایرانی نیست. ایرانی کسی است که خود را می‌شناسد. ارزش‌های نهفته در خویشتن را می‌داند. آن‌ها را ارج می‌نهد و باور دارد. کسی که تنها در شناسنامه ایرانی است نمی‌شاید، نمی‌سزد، روا نیست که در این خاک پاک بزید. ایرانی هنگامی شایسته این نام است که به خویشتن‌شناسی رسیده باشد. با فرهنگ و پیشینه و تاریخ خویش به بسندگی آشنا شده باشد. بدین باور استوار رسیده باشد بی‌ هیچ پیش‌داوری، تنگ‌بینی و یکسان‌نگری که ایرانی بودن نازشی است بزرگ. گران‌سنگ‌ترین گنجینه‌ای است که به ما ایرانیان ارمغان داشته است.

او افزود: ایران سرزمین فر و فروغ و فرزانگی و مهر و مینو و معناست. هر کس نمی‌تواند ایرانی باشد. مردی می‌باید مردستان و زنی می‌باید به دلیری شیر. به ستبری و استواری کوه، اما به نغزی و نازکی و زیبایی گل. ایران جایگاه هر کس نمی‌تواند باشد. ایرانی بودن مایه سرافرازی است، اما سرافرازی به آسانی فرادست نمی‌آید. بودن و ماندن کاری است بسیار دشوار.

این استاد ادبیات به در کنار هم قرار گرفتن خداوندان خامه و خنجر اشاره و اظهار کرد: امروز در این بزم نوشین نغز دلپذیر خداوندان خامه و خنجر با یکدیگر گرد آمده‌اند. کسانی که خنجری بران دشمن‌شکن داشته‌اند، آن را دلیرانه به کار گرفته‌اند. مرزهای جغرافیایی ایران را از گزند کوردلان، ستم‌پیشگان، آزمندان، فزون‌خواهان، ددمنشان و بدکنشان پاس داشته‌اند. به همان‌سان کسانی که خامه‌ای را به کار گرفته‌اند تیزتر از خنجر؛ زیرا نبرد در آوردگاه فرهنگ دشوارتر است و باریک‌تر.

کزازی ادامه داد: کسانی که کوشیده‌اند سیاهی و ستم و تیرگی و تباهی را براندازند نه تنها برای ایرانی‌ها، برای جهانیان سالیانی اندک یا بسیار در گوشه زندان‌ها در رنج و شکنج گذرانیده‌اند بی آنکه خم به ابرو بیاورند یا روی در هم بکشند، بی آنکه از آرمان‌های بلندشان دست بردارند، خویشتن را فروبشکنند یا سر بر زانوی بیداد و بیراهگی بسایند. این جایگاهی است بسیار ارزشمند. هر خشت این دیوارها یادمانی، نمودی، نشانی دارد از رادی، از آزادگی، از راستی بدان سان که می‌سزد و می‌برازد.

این شاهنامه‌شناس افزود: شاید بینگارید آنچه من می‌گویم از سر شیفتگی است، هست اما نه شیفتگی کور. شیفتگی دو گونه می‌تواند داشت؛ یکی نکوهیده، بازدارنده که چشم را فرو می‌بندد، گوش را خاموش می‌دارد، ذهن را از کار می‌اندازد، اندیشه را فرو می‌افسرد. شیفتگی پیش از شناخت و آگاهی و دانایی نیز است. گونه‌ای دیگر از شیفتگی بسیار ارزشمند است. انباره‌ی تلاش و نیرو می‌تواند باشد. نیروگاه است. شیفتگی بدانچه یا بدان‌کس که دل بستن را می‌شاید. من بی‌گمان می‌دانم که هر کسی آن را بشناسد حتی دشمن کینه‌توز و کوردل ایران، به ناچار، خواه ‌ناخواه، دل بدان خواهد بست. زیرا ایران به راستی دلرباست.

او در پایان اظهار کرد: مگر نه این است که آن خلیفه تازی در بغداد که کینه‌توزی بر ایرانیان روا می‌داشت، هنگامی که اندکی با منش و کنش ایرانی با ارج و والایی، فرهنگ و شهرآیینی ایران آشنایی جست، به بلندآوازه گفت "ایرانیان هزاران سال فرمان راندند، اما دمی به ما تازیان نیاز نداشتند. ما سالی چند بیش نیست که فرمان می‌رانیم، اما دمی نبوده است که از ایرانیان بی‌نیاز باشیم." این ستایش بسیار ارزشمند است. چرا که از زبان دشمن برمی‌خیزد. دانشمندان به دنبال شناخت ایران بودند، چون ایران کانون شور و شرار و تاب و تب است. دل از آشنایان خویش می‌رباید، آنان را می‌افزاید.

باغ موزه قصر میزبان «مادران بخشش»

در بخش دیگری از این مراسم حسین هوشیار (رییس باغ – موزه قصر)، گفت: باغ – موزه قصر یک هویت اصیل دارد. این مکان بیش از 200 سال قدمت دارد. در طی چند سال گذشته شهرداری با حفظ هویت و اصل معماری این بنا، آن را بازسازی کرد. اگر قائل باشیم که اجسام هم می‌توانند شهادت بدهند، باید بگوییم آجر به آجر این بنا صحنه‌های زیادی دیده‌اند و خاطراتی از سال‌های گذشته دارند.

 

او افزود: ما می‌خواهیم این بنا اگر در گذشته شاهد درد و رنج بود، امروز شاهد جشن باشد. اگر در گذشته جان‌هایی در این مکان گرفته شده است، از این به بعد جایی برای جان بخشیدن باشد. به زودی در اینجا جشنواره «مادران بخشش» را کلید خواهیم زد. مادرانی که از حق قصاص، گذشت می‌کنند. افتخار می‌کنیم که به عنوان واسطه، تسهیل‌کننده این کار خیر باشیم.

 

هوشیار همچنین بیان کرد: یکی از نقش‌های بی‌بدیل باغ – موزه قصر در بخش فرهنگی و هنری است که تاکنون از آن به خوبی استفاده نشده است. برگزاری نخستین جشنواره سالانه هنرهای تجسمی آزادگان یک آغاز است. آغازی برای فعالیت گالری و همچنین اعتماد قشر فرهیخته به باغ – موزه قصر. دوست داریم این مکان به پاتوق اهالی فرهنگ و هنر تبدیل شود. خوشحالم که آثار این جشنواره به عنوان یک گنج فاخر به گنجینه‌های قصر اضافه شده است.

در ادامه کلیپی از بازگشت آزادگان به وطن نمایش داده شد. سپس هیوا پاشایی (دبیر جشنواره) پشت تریبون قرار گرفت و در حالی که به خاطر نمایش کلیپ دیدار با پدر آزاده‌اش بغض کرده بود، با ارائه‌ی گزارشی از جشنواره، گفت: این جشنواره در اولین دوره خود صرفا بخش پوستر را در برمی‌گیرد و در سال‌های آینده بخش‌هایی چون نقاشی، عکاسی و هنرهای جدید هم به آن اضافه خواهد شد. در نمایشگاه این جشنواره 103 اثر فاخر که از میان 725 اثر از 28 استان کشور، انتخاب و به نمایش گذاشته شده است. بخش ویژه‌ی نمایشگاه نیز به موضوع 175 غواص شهید عملیات کربلای چهار اختصاص دارد.

در ادامه برگزیدگان نخستین جشنواره هنرهای تجسمی آزادگان به شرح زیر معرفی شدند:

سروناز سلطانی (نفر اول)، امیر نجفی (نفر دوم)، سید مهدی موسوی (نفر سوم)، محمود بازدار (نفر چهارم) و خشایار تیموری (نفر پنجم).

 نمایشگاه آثار برگزیده نخستین جشنواره هنرهای تجسمی آزادگان از 30 مرداد تا پنجم شهریورماه در باغ – موزه قصر میزبان علاقه‌مندان است.

 

 

 

 

 

 

 

عکس: الیاس جوانمردی





  نظرات